hetoudegriekenland

Het oude Griekenland

Tegenwoordig stuur ik aan mensen die ik heb geportretteerd altijd een afdrukje van hun foto. Dat deed ik vroeger niet, totdat ik kort geleden tot de ontdekking kwam dat mijn foto’s voor de gefotografeerde erg waardevol waren en zorgvuldig bewaard werden.

Dit jaar was ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens op Kreta. De eerste keer dat ik daar was, in 1971, heb ik veel foto’s van mensen genomen omdat de koppen van die mensen zo anders, zo mooi waren. En ook in 1972 heb ik heel wat mensen op de gevoelige plaat vastgelegd, zoals dat toen nog heette.

Dit jaar heb ik afdrukken van een aantal foto’s meegenomen die ik toen genomen had. Dat heeft geleid tot ontroerende ervaringen.

In Myrtos haalde ik een foto tevoorschijn en liet die een wat oudere vrouw zien. Zij barstte in tranen uit: de geportretteerde was haar moeder en ze had geen enkele foto van haar! We hebben daarna nog een hele tijd gepraat over het Myrtos van toen. Ze was blij dat ze wat aandacht kreeg van ons, want dat is er tegenwoordig bij toeristen nooit meer bij. De toeristen willen alleen maar zee en zon. De mensen worden vergeten, vooral de oude, terwijl het toch hun dorp is!

In Matala ging ik met een foto in de hand op zoek naar een gefotografeerde man van wie ik mij de voornaam nog herinnerde. Het dorp lijkt allang niet meer op het Matala van 1971, maar het bleek dat niet alle sporen uit het verleden daar zijn uitgewist. Een oude visser wist zich Manioli nog te herinneren van het kafenion. Hij was natuurlijk allang dood, maar zijn dochter runde in het dorp een gyroswinkeltje. Die dochter was inmiddels ook al 76. In dat winkeltje deed de kleindochter van Manioli de bediening. Zij bleek nog nooit een foto van haar opa te hebben gezien. In de winkel hing wel een spiegel met een foto van de vrouw van Manioli, haar grootmoeder dus, in een hoek gestoken. Het bleek dat de dochter van Manioli geen enkele foto van haar vader had. Ze kon het allemaal niet helemaal goed meer bevatten, maar ze was wel erg gelukkig met de prent.

Later bedacht ik dat het welbeschouwd erg overdonderend is en misschien wel ontactisch als er een wildvreemde man bij je in je winkel komt en je een foto van je lang geleden overleden vader geeft. Toch, ondanks alle emoties, of misschien ook wel juist daardoor, gaf het mij een goed gevoel dat ik die foto’s had meegenomen en gegeven. Thuisgekomen heb ik een gephotoshopte betere vergroting van de foto van Manioli gemaakt en naar Matala gestuurd.

Meer van dit soort foto's vindt u in de rubriek En masse: Het oude Griekenland (en masse).