Op onze reizen neem ik altijd wel foto's van werkende mensen, meestal omdat hun werkzaamheden me opvallen doordat ze totaal verschillen van die van ons. Het is trouwens mooi om te merken dat werkende mensen in 'vreemde' landen meestal graag op de foto gaan. Ze hebben duidelijk een soort beroepstrots.

In de buurt van Ouarzazate in Marokko zit een pottenbakker in een stikdonkere kelder de hele dag dezelfde potten te draaien. Tientallen per dag, honderden per week, allemaal precies hetzelfde.
Zijn vrouw verzorgt met de kinderen het bakken van de potten in de oven en de verkoop.

Als de aarde het toelaat, worden de kleine stukjes land geploegd naast het riviertje dat de immense Thodrakloof in Marokko heeft gevormd, in dit geval door twee muilezels.
In de droge tijd is de akker als steen zo hard en valt er niet te ploegen. Door het land te irrigeren kan men in die droge tijd nog wel voor een tweede of derde oogst zorgen, maar dan moet er wel water in de rivier staan, en dat is lang niet altijd het geval.

Men heeft op het platteland van Marokko dikwijls een paar geiten en schapen om het huis lopen. Op de eigen grond is het land kaal gegeten en dan moet de man of vrouw des huizes
ergens anders op zoek naar groen voor de beesten.
Dit soort tafereeltjes ziet men overal en iedere dag in Marokko.

Zoals ook hier in de buurt van Agdz.

Op veel plaatsen langs de onmetelijke Marokkaanse kusten kun je zomaar ergens.
meestal bij een opbergplaats voor de vissersbootjes, sardines eten.
Vers uit de zee en geroosterd in eigen vet. Lekkerder bestaat niet!

In Marokko gaat de hoefsmid de weekmarkten langs en verricht daar zijn werkzaamheden.

Hoewel ook in Marokko het plastic in opmars is, blijven er overal in de soeks nog koperslagers werkzaam in het oude ambacht. Tegenwoordig maken ze voornamelijk decoratieve schalen en lampen. Ze maken geen kookpotten, want koken gebeurt voornamelijk in aardewerk, maar nog wel waterketels en theepotjes. Dat zijn nare dingen, want je brandt altijd je handen aan de handvatten.

Vóór de verkoop op een markt in Marokko moeten de walnoten gepeld zijn.
Dat pellen gebeurt met de hand. Dat is natuurlijk een vervelend en tijdrovend werkje.

Een verkondiger van het woord Gods op de markt van Tiznit in Marokko.

Een fruitverkoopster op de markt van Oujda in Marokko.

Een verkoper van 'lange thee' in Bab Boudir in Marokko.

Manos Vardakis in zijn restaurant in Kondouras op Kreta.

Overal in Griekenland wordt de Griekse koffie (en waag het niet om het Turkse koffie te noemen!) met een zekere elegantie en een koel glas water opgediend. Wij vragen ons geregeld af hoe lang dat bakkie drabbige prut, dit 'koffieritueel', nog zal bestaan, want de Nescafé wint overal terrein. Gemakzucht van de jonge Grieken zal wel de oorzaak zijn.
Aan de smaak kan het niet liggen, want ook de Nescafé is niet lekker.

De Griekse postbode is overal een welkome verschijning en dat weet hij! In sommige dorpen hoeft hij de post niet rond te brengen, maar gaat hij domweg in het kafenion een koffietje drinken
en houdt daar 'spreekuur'. Vaak leest hij daar aan ouderen ook de post voor.

De veerbootkapitein heeft bij overtochten op de drukbevaren Griekse wateren geen tijd
om zijn krantje te lezen. Dat moet hij dus snel even doen bij het in- en uitladen.

Een pottenbakker in Egypte.

De schoenmaker op het Syrische eilandje Arwad werkt buitenshuis en zoekt een schaduwplekje op. Ondertussen vermaakt hij de buurtkinderen met zijn verhalen.

Petra in Jordanië staat bekend om de aldaar in de rotsen uitgehouwen antieke stad van de Nabateeërs. De rotsen en het zand hebben vele kleuren. Sommige handige en vooral geduldige mannen hebben er hun beroep van gemaakt om met verschillende kleuren zand hele driedimensionale woestijntaferelen met kamelen e.d. in flesjes te gieten met een pincet en een trechtertje. Dit is natuurlijk een ongelooflijk precies en tijdrovend werkje.
Hun produkten vinden voor een spotprijsje gretig aftrek bij de toeristen.

Een marktshowman aan de stadspoorten van Sana'a in Jemen.

In feite gaat ploegen overal op de wereld hetzelfde, alleen de aandrijving van de ploeg verschilt overal. In Tibet wordt geploegd met halfwilde yaks voor de ploeg. De yaks zijn er gekruist met een veel handelbaardere Schotse rundersoort. De echte Yaks zijn nogal onbetrouwbaar.

In Peking in China is voor iedere bezoeker de Peking Opera een must, vanwege natuurlijk de voor ons onbegrijpelijke mythen en legendes die gespeeld worden, maar ook door de fantastische aankleding van de mensen en de 'zang' en het instrumentgebruik dat
voor ons westerlingen zeker niet als muziek in de oren klinkt.

In Xian in China ruimt een tempelbediende de resten van wierook op. In elke tempel gaan er dagelijks ongelooflijke hoeveelheden wierook in rook op. Als je ergens een tempel zoekt, hoef je je neus maar te volgen, want de wierookgeur houdt bepaald niet bij de tempelmuren op.

Langs de rivier de Yangtze in China groeit wat groen, dat gedroogd
dankbaar gebruikt wordt door de Chinese veeboertjes.

Als op de vlakte bij Dali in China rijst geplant wordt, gebeurt dat met groepen
zingende vrouwen die zich in één lijn naar de overkant van de vijver werken.

In Dali verkopen de boerinnen uit de omgeving op straat wat er aan groente die dag is geoogst.

In Dali, dat een soort provinciecentrum is, bieden de vrouwen ook huisvlijtprodukten te koop aan, zoals tassen en tasjes, kleden en kleedjes en fraaibedrukte stoffen.

Een vishandelaar op de markt van Barcelos in Portugal.

© Ben de Graaf Bierbrauwer
Reacties naar benilse@quicknet.nl